Nautilus pompilius (łodzik)

Muszla zewnętrzna u głowonogów występuje u najbardziej prymitywnej grupy – łodzików. Choć są często nazywane “żywymi skamieniałościami” to współczesne łodziki pojawiły się stosunkowo niedawno. Ich budowa przypomina mezozoiczne amonity. Wapienna muszla łodzika jest spiralnie skręcona i podzielona na szereg komór. Ciało zwierzęcia mieści się w największej komorze muszli, znajdującej się najbliżej otworu. Każda z komór oddzielona jest przegrodą, w której znajduje się otwór na syfon, walcowaty wyrostek tułowia. Łodzik potrafi poruszać się zarówno poziomo, ruchem odrzutowym, wyrzucając strumień wody przez lejek, jak i pionowym zmieniając proporcje gazów i płynów wypełniających jego muszlę. Łodziki posiadają około 80-90 ramion otaczających otwór gębowy. Odżywiają się drobnymi skorupiakami, rybami, martwymi organizmami, niekiedy innymi łodzikami. Ich ramiona pozbawione są przyssawek, wytwarzają za to kleistą substancję. Zwierzęta w zdobywaniu pokarmu posługują się głównie węchem. Ich oczy mają prostszą budowę w porównaniu do ewolucyjnie młodszych głowonogów, takich jak ośmiornica. Łodziki potrzebują około 10- 15 lat, by osiągnąć dojrzałość płciową. W związku z tym, dużym zagrożeniem jest dla nich przełowienie.

Ze względu na okazałe muszle, łodziki sprzedaje się żywe lub przygotowuje się ich muszle na pamiątki dla turystów. Prócz walorów eststetycznych z ich muszli wykorzystuje się wewnętrzną warstwę perłową jako substytut pereł. Łodzik jest gatunkiem z list CITES.